فصل هفتم : اراده يكى از نعمت‌هاى بزرگ خداوند متعال كه همهء فضائل وابسته به آن مىباشد ، اراده است . از اين‌رو خداوند تعالى در ادامهء دستورالعمل سورهء مزّمّل در آيهء شريفهء : ( إِنَّ ناشِئَةَ اللَّيْلِ هِيَ أَشَدُّ وَطْئاً وَ أَقْوَمُ قيلا ) « 1 » از اراده به عنوان يك ابزار مهم و كاربردى براى پيشبرد اهداف رسالت پيامبر اكرم ( ص ) ياد مىكند و بر تقويت اراده تأكيد مىورزد . در تعريف اراده همين بس كه « نمىدانم » ، « نمىتوانم » و « نمىشود » در انسان وجود ندارد ؛ زيرا اگر بخواهد مىداند ، اگر بخواهد مىتواند و اگر بخواهد مىشود . اراده انسان را به جائى مىرساند كه به‌جز خدا نداند و آدمى مىتواند به واسطهء اراده ، از يقظه به توبه ، از توبه به تقوا ، از تقوا به تخليه ، از تخليه به تجليه و از تجليه به لقاء پروردگار برسد . يعنى ارادهء انسان او را به مرتبه‌اى عروج مىدهد كه به‌جز خدا نبيند . همهء پيروزىها متوقّف بر ارادهء قوى است . لذا خداى متعال به پيامبران خود ، لقب « اولوا العزم » داده است و خطاب به پيامبر خاتم حضرت محمد مصطفى ( ص ) مىفرمايد : تو هم محتاج آن عزم و ارادهء قوى هستى تا بتوانى بار سنگين رسالت را به منزل برسانى :

--> ( 1 ) . المزّمّل / 6